Om maar meteen met de deur in huis te vallen: over het algemeen raden we aan om IJsland op eigen houtje te verkennen.
Maar omdat je zo niet in de Langjökull-gletsjer komt, moet je wel een tour boeken – en deze tour met 'Into the Glacier' is gewoonweg geweldig, mega supercool en nauwelijks te overtreffen. We hebben deze tour in juli 2017 gedaan en zouden hem op elk moment opnieuw boeken!
Vroeg in de ochtend worden we bij het BSI-busstation opgehaald en gaan we op weg. Al na een korte rit stoppen we bij de warmwaterbron «Deildartunguhver», die geldt als de krachtigste ter wereld. Maar na alles wat we de afgelopen 2 weken hebben gezien en meegemaakt, vinden we dit niet echt een hoogtepunt en zijn we blij dat het verblijf maar kort duurt en we al snel onderweg zijn naar de laatste watervallen die we op IJsland nog te zien zullen krijgen.
We rijden maar een paar minuten en zijn er al. «Hraunfossar» en «Barnafoss» heten ze. Hraunfossar is – of zijn, want het gaat hier niet om één, maar om een hele reeks kleine watervallen – echt geweldig. Boven Hraunfossar is in de wijde omtrek geen water te zien; het borrelt op verschillende plekken gewoon door het gestolde, zwarte lavagesteente uit de grond en stort zich van daaruit rechtstreeks de diepte in. Vandaar ook de naam, die vertaald «lavawatervallen» betekent. Opnieuw een fascinerend schouwspel. Barnafoss daarentegen, de «kinderwaterval», die iets hogerop praktisch naast de lavawatervallen ligt, vinden we niet erg bijzonder. Is dit überhaupt wel een waterval? Ach ja, we richten onze aandacht nog even op Hraunfossar en ervaren nu ook aan den lijve het verschil tussen onze eigen, privé «laissez-faire»-campertrips van de afgelopen 2 weken en een georganiseerde tour, want er is al bijna een uur verstreken – terwijl we na 45 minuten eigenlijk alweer bij onze tourbus hadden moeten zijn! Snel haasten we ons terug naar de bus, waar we al worden opgewacht door alle andere deelnemers, die allang klaarzitten om te vertrekken. Sorry, het spijt ons!
We rijden verder naar het stadje (dorp) Husafell, waar we lunchen, en daarna gaat het naar het eigenlijke doel van onze uitstap. Tijdens de ongeveer 30 minuten durende rit naar de «Langjökull»-gletsjer door «Kaldidalur», een hooglandweg, mogen we zelfs een beetje hooglandlucht opsnuiven! We rijden door een kaal steenlandschap dat we tot nu toe nog niet hadden meegemaakt (we waren tot dan toe immers ook nog niet in het hoogland geweest). Onze bus wordt flink door elkaar geschud voordat we bij «Klaki» (in het Nederlands «ijs»), het basiskamp van «Into the Glacier» aan de voet van de Langjökull, aankomen.
Daar stappen we over in een speciaal panoramavoertuig, dat vroeger dienstdeed als rakettransporteur voor het Amerikaanse leger en na zijn afdanking door de IJslanders werd gekocht en omgebouwd. Daarmee rijden we dwars over de gletsjer naar de ijsgrot. Hoewel ‘rijden’ eigenlijk de verkeerde uitdrukking is, want in werkelijkheid glijden we eerder over de ondergrond. De banden van het voertuig pompen zichzelf, afhankelijk van de stevigheid van de ondergrond, op als de ondergrond hard is, of laten lucht ontsnappen als die zacht en modderig wordt. Zo is gegarandeerd dat we in geen geval vast komen te zitten. Na ongeveer 20 minuten «glijden» met een prachtig uitzicht over de gletsjer, op de bergen en in het dal (onze gids zegt dat we precies de juiste dag hebben uitgekozen om hierheen te komen, want dit uitzicht is heel zeldzaam. Normaal is het hier eerder mistig, en nog vorige maand woedden hier enorme sneeuwstormen!) komen we bij de «Ice Cave» aan.
De ingang is een grote tunnel die regelmatig sneeuwvrij moet worden gemaakt, omdat hij anders al na korte tijd zou insneeuwen en niet meer te vinden zou zijn. We betreden de ijsgrot en daarmee een compleet nieuwe, vreemde wereld. De grot is weliswaar niet natuurlijk, maar door mensen gemaakt, wat helemaal niets afdoet aan de fascinatie. Ook de grot zelf moet steeds weer «gerenoveerd» of opnieuw uitgeboord worden, omdat de gletsjer hem anders zou dichtgroeien en weer sluiten. We krijgen spikes voor onze schoenen (mijn vrouw zal later toch nog een spectaculaire stunt, oftewel gelukkig een val zonder gevolgen, uithalen) en wandelen door de ijsgangen dieper de gletsjer in. Boven, onder, links en rechts – waar je ook kijkt, niets dan ijs. Bijna een beetje spookachtig. Omdat het zomer is, smelt aan het oppervlak van de gletsjer een deel van de sneeuw, dat vervolgens door het ijs «wandelt». Daarom staan we soms een beetje «in de regen», want op veel plekken druppelt er, soms meer en soms minder, water van het plafond van de grot. Daar hadden we geen rekening mee gehouden, anders hadden we onze regenkleding weer aangetrokken. Dat was zeker handig geweest, maar het valt mee. Mijn vrouw laat een lege fles vol druppelen met gletsjerwater en we genieten van een drankje uit een onver