Wersja angielska poniżej.
--------------
Naprawdę bardzo polecam tę wycieczkę. Większość innych wycieczek zaczyna się o 9:00 lub 9:30. Nasza miała się rozpocząć o 10:00. Odesłano nas jednak jeszcze na 15 minut, ponieważ właśnie wyruszyło tak wiele innych osób. Naprawdę starano się więc wybrać taką porę, kiedy będzie mniej tłoczno. Trzeba zatem zaplanować sobie wystarczająco dużo czasu na ten dzień.
Byliśmy małą, około 7-osobową grupą. Nasz przewodnik Sindri był naprawdę bardzo sympatyczny i już po drodze do jaskini dużo nam opowiedział. Wyjaśnił też, że jaskinia za każdym razem wygląda trochę inaczej. Może się więc zdarzyć, że tydzień później traficie do zupełnie innej jaskini. Warto też wiedzieć, że wycieczki na przyszłą zimę są już sprzedawane. Przewodnicy nie wiedzą jednak aż do rozpoczęcia wycieczki, jaką jaskinię znajdą. Nie można więc obiecać, że na przykład trafi się całkowicie niebieska jaskinia z wodospadem.
A teraz o naszej jaskini: na początku mieliśmy raczej czarny lód z pojedynczymi niebieskimi fragmentami. Później pojawiła się większa komnata z małym wodospadem i niebieskim lodem. Było tam trochę bardziej stresująco, ponieważ każdy chciał zrobić zdjęcie, a kolejna grupa już czekała z tyłu. Zanim rozstawiłem statyw i ustawiłem odpowiednie parametry aparatu, kolejna grupa już dotarła. Bardzo podobało mi się, że Sindri poprosił wtedy drugiego przewodnika, żeby chwilę poczekał, abym mógł spokojnie zrobić zdjęcie. Dał nam też świetne wskazówki dotyczące fotografowania. Na przykład, żeby wziąć do ręki kawałek lodu i oświetlić go od dołu latarką. Potem nadeszła naprawdę wspaniała część: kolejna komnata, tym razem całkowicie niebieska, po której jeszcze kilka tygodni temu można było chodzić wyprostowanym, dopóki nie spłynęła do niej lawina kamieni. Musieliśmy więc wczołgać się do środka. To nie jest atrakcja dla osób z klaustrofobią. W innym przypadku można po prostu zawrócić i poczekać w poprzedniej komnacie. Nasza grupa była tam jednak zupełnie sama. Siedzieliśmy więc przez jakiś czas i rozmawialiśmy. Sindri odpowiedział na wszystkie nasze pytania. Tak jak zresztą przez cały czas, dostaliśmy tyle czasu, ile potrzebowaliśmy. To był po prostu przepiękny moment. Tysiąc podziękowań, Sindri!
Po wyjściu na lodowiec zajrzeliśmy jeszcze do kolejnej małej jaskini z rzeką.
Podsumowując, ta wycieczka była naprawdę najlepszą decyzją. I zdecydowanie ponownie zarezerwuję tam moją następną wycieczkę do jaskini lodowej.
--------------
Ta wycieczka jest naprawdę godna polecenia. Większość innych wycieczek zaczyna się o 9:00 lub 9:30. Nasza rozpoczęła się o 10:00. Odesłano nas jednak jeszcze na 15 minut, ponieważ właśnie wyruszyło tak wiele innych osób. Naprawdę starano się więc wybrać taką porę, kiedy będzie mniej tłoczno. Trzeba zatem zaplanować sobie wystarczająco dużo czasu na ten dzień.
Byliśmy małą, około 7-osobową grupą. Nasz przewodnik Sindri był naprawdę bardzo sympatyczny i po drodze do jaskini dużo nam wyjaśnił. Opowiedział też, że jaskinia za każdym razem wygląda trochę inaczej. Może się więc zdarzyć, że tydzień później traficie do zupełnie nowej jaskini. Warto też wiedzieć, że wycieczki na przyszłą zimę są już sprzedawane. Przewodnicy nie wiedzą jednak aż do rozpoczęcia wycieczki, jaką jaskinię znajdą. Nie można więc obiecać, że na przykład trafi się całkowicie niebieska jaskinia z wodospadem.
A teraz o naszej jaskini: na początku mieliśmy raczej czarny lód z niebieskimi fragmentami. Później pojawiła się większa komnata z małym wodospadem i niebieskim lodem. Było tam trochę bardziej stresująco, ponieważ każdy chciał zrobić zdjęcie, a kolejna grupa już czekała z tyłu. Zanim rozstawiłem statyw i ustawiłem odpowiednie parametry aparatu, kolejna grupa już dotarła. Bardzo podobało mi się, że Sindri poprosił wtedy drugiego przewodnika, żeby chwilę poczekał, abym mógł spokojnie zrobić zdjęcie. Dał nam też świetne wskazówki dotyczące fotografowania. Na przykład, żeby wziąć do ręki kawałek lodu i oświetlić go od dołu latarką. Potem nadeszła naprawdę wspaniała część: kolejna komnata, tym razem całkowicie niebieska, po której jeszcze kilka tygodni temu można było chodzić wyprostowanym, dopóki nie spłynęła do niej lawina kamieni. Musieliśmy więc wczołgać się do środka. To nie jest atrakcja dla osób z klaustrofobią. W innym przypadku można po prostu zawrócić i poczekać w poprzedniej komnacie. Nasza grupa była tam jednak zupełnie sama. Siedzieliśmy więc przez jakiś czas i rozmawialiśmy. Sindri odpowiedział na wszystkie nasze pytania. Tak jak zawsze, dostaliśmy tyle czasu, ile potrzebowaliśmy. To był po prostu cudowny moment. Tysiąc podziękowań, Sindri!
Po wyjściu na lodowiec zajrzeliśmy jeszcze do kolejnej małej jaskini z rzeką.
Podsumowując, ta wycieczka była naprawdę najlepszą decyzją. I zdecydowanie ponownie zarezerwuję tam moją następną wycieczkę do jaskini lodowej.