
Hvalfjörður to fiord o długości 19 mil (30 kilometrów) w zachodniej Islandii, około 40 minut jazdy na północ od Reykjavíku. Znajdują się tu wodospad Glymur, gorące źródła Hvammsvík oraz pozostałości alianckich baz wojennych. Czytaj dalej i zaplanuj swoją wizytę.
Hvalfjörður, czyli Fiord Wielorybów, wcina się na 19 mil (30 kilometrów) w zachodnie wybrzeże Islandii między miejscowościami Mosfellsbær i Akranes. W najszerszym miejscu ma około 3 mil (5 kilometrów), a w najgłębszym punkcie około 276 stóp (84 metrów). Większość podróżnych jadących islandzką obwodnicą przejeżdża pod nim tunelem w siedem minut i w ogóle go nie widzi.
Dlaczego możesz zaufać naszym treściom
Guide to Iceland to najbardziej zaufana platforma turystyczna na Islandii, która każdego roku pomaga milionom odwiedzających. Wszystkie nasze treści są tworzone i sprawdzane przez lokalnych ekspertów doskonale znających Islandię. Możesz liczyć na dokładne, aktualne i wiarygodne porady dotyczące podróży.
Jeśli zamiast tego wybierzesz drogę nr 47 wzdłuż brzegu, odkryjesz jeden z najbardziej satysfakcjonujących objazdów w kraju. Nad fiordem znajduje się Glymur, drugi najwyższy wodospad Islandii, nadmorskie gorące źródła Hvammsvík, betonowe pozostałości brytyjskiej bazy marynarki wojennej oraz działająca farma owiec, która od 1887 roku pozostaje w rękach jednej rodziny.
Wszystkie te miejsca znajdują się wystarczająco blisko stolicy, by odwiedzić je podczas półdniowej wycieczki. Dzięki temu Hvalfjörður jest łatwym sposobem na pierwsze spotkanie z zachodnią Islandią dla każdego, kto ma wynajęty samochód. Poniższy przewodnik wyjaśnia znaczenie nazwy, opisuje atrakcje na obu brzegach, porównuje tunel ze starą drogą i podpowiada, kiedy najlepiej zaplanować wizytę.
Najważniejsze informacje o fiordzie Hvalfjörður
-
Położenie: zachodnia Islandia, między Mosfellsbær i Akranes, przy zatoce Faxaflói
-
Współrzędne: 64.383 N, 21.667 W
-
Rozmiar: 19 mil (30 kilometrów) długości i około 3 mil (5 kilometrów) szerokości
-
Maksymalna głębokość: około 276 stóp (84 metrów)
-
Odległość od Reykjavíku: około 21 mil (34 kilometrów) do ujścia fiordu, mniej więcej 40 minut jazdy
-
Wymowa: KVAL-fjur-thur, z miękkim „kv” na początku. Nazwa oznacza Fiord Wielorybów
-
Trasa widokowa: droga nr 47 prowadzi pętlą przez około 38 mil (61 kilometrów) wzdłuż brzegu i zajmuje mniej więcej godzinę dłużej niż przejazd tunelem
-
Tunel Hvalfjörður: długość 3,6 mili (5,77 kilometra), bezpłatny od września 2018 roku
-
Główne atrakcje: pozostałości wojenne w Hvítanes, gorące źródła Hvammsvík, wodospad Glymur, Muzeum Wojny i Pokoju
Skąd wzięła się nazwa fiordu Hvalfjörður?
Hvalfjörður oznacza Fiord Wielorybów, ale nikt nie ma pewności, skąd dokładnie wzięła się ta nazwa. Dziś wieloryby są tu rzadkością, a stacja wielorybnicza nad fiordem jest współczesna, więc powstała wiele wieków po nadaniu nazwy.
Najczęściej przyjmuje się, że pierwsi osadnicy znaleźli na płyciznach stado wyrzuconych na brzeg wielorybów. Jeden wieloryb oznaczał nagle tony mięsa i tłuszczu, co miało ogromne znaczenie w kraju, w którym często brakowało żywności. Islandzkie słowo hvalreki do dziś oznacza zarówno „wyrzucenie wieloryba na brzeg”, jak i „dar od losu”.
Druga teoria wskazuje na ląd, a nie na wodę. Hvalfjall, czyli Góra Wieloryba, wznosi się u końca fiordu, a jej długi, zaokrąglony kształt mógł nadać nazwę całej zatoce.
Jest też opowieść powtarzana przez miejscowych — jedna z wielu historii islandzkiego folkloru, które mają wyjaśniać pochodzenie nazw miejsc. Według legendy o Raudhöfðim elfka zostaje odrzucona przez ludzkiego kochanka po urodzeniu jego dziecka i zamienia go klątwą w rudowłosego wieloryba.

Stworzenie osiedla się w Hvalfjörður i przez lata niszczy statki, aż niewidomy ksiądz zwabia je w górę rzeki Botnsá do jeziora Hvalvatn, gdzie wieloryb ginie. Podobno nad jeziorem znaleziono kości wieloryba, dzięki czemu opowieść przetrwała.
Podróżni czasem szukają tego fiordu pod nazwą Whale Bay, czyli Zatoka Wielorybów. Chodzi o to samo miejsce, a islandzką nazwę zobaczysz na znakach drogowych.
Co zobaczyć i robić nad fiordem Hvalfjörður?
Najważniejsze atrakcje Hvalfjörður znajdują się na obu brzegach, dlatego poniższa kolejność wynika z przebiegu drogi, a nie z rankingu. Zjedź na drogę nr 47 — prowadzi ona na wschód południowym brzegiem, okrąża koniec fiordu i wraca na zachód północną stroną.
Pomiędzy głównymi atrakcjami znajdują się dwa mniejsze przystanki. Stedji, skała w kształcie kielicha o wysokości prawie 10 stóp (3 metrów), stoi przy starej drodze na południowym brzegu, niedaleko Hvammsvík. Na drugim końcu pętli miasto Akranes strzeże ujścia fiordu dwiema latarniami morskimi, a na jego plaży znajduje się gorąca kąpiel Gudlaug.
Gorące źródła Hvammsvík (południowy brzeg)

Po przejechaniu około 12 mil (20 kilometrów) drogą nr 47, jako pierwszy większy przystanek na trasie, gorące źródła Hvammsvík są najpopularniejszą atrakcją fiordu i jednymi z najlepszych gorących źródeł na Islandii. Osiem naturalnych basenów znajduje się tuż przy linii przypływu, na terenie posiadłości, której historia sięga XII wieku.
Największą wyjątkowością tego miejsca jest woda. Woda geotermalna wypływa z głębokości około 4600 stóp (1400 metrów) i miesza się z wodami Atlantyku, dlatego temperatura i poziom w basenach zmieniają się wraz z przypływem. W najcieplejszym basenie temperatura wynosi około 102–107°F (39–42°C), a basen pływowy czasami całkowicie znika pod wodą.
Bilet wstępu do gorących źródeł Hvammsvík obejmuje również saunę, łaźnię parową, zimną kąpiel oraz bar w basenie. Goście muszą mieć co najmniej 10 lat, a ręczniki i buty do wody można wypożyczyć. Na miejscu bistro Stormur serwuje lekkie dania przygotowywane z lokalnych składników, a zupa rybna ma wielu fanów.
Liczba odwiedzających jest ograniczona, dlatego warto zarezerwować wizytę z wyprzedzeniem. Możesz też wybrać wycieczkę do gorących źródeł Hvammsvík z transferem z Reykjavíku, jeśli wolisz nie prowadzić samochodu.
Hvítanes i pozostałości wojenne (południowy brzeg)
Kilka mil dalej na wschód Hvítanes to niski cypel wysunięty w fiord z południowego brzegu. Podczas II wojny światowej Royal Navy zbudowała tu ponad 250 budynków, w tym koszary, warsztaty, szpital, kino i centrum rekreacyjne.
Dziś prawie nic z nich nie pozostało. Zachowały się betonowe fundamenty, fragment nabrzeża i stanowiska artyleryjskie rozrzucone po pastwiskach, na których schronienie znajdują teraz owce.
Tablica informacyjna przy punkcie widokowym na poboczu, tuż na zachód od cypla, wyjaśnia układ dawnej bazy. Widać stąd Hvítanes poniżej, Hvammsvík wzdłuż brzegu na zachodzie oraz Miðsandur po drugiej stronie wody. To właśnie w Miðsandur Amerykanie zbudowali magazyn zaopatrzenia i gdzie do dziś działa ostatnia stacja wielorybnicza w kraju.
Wiele wojennych konstrukcji znajduje się na prywatnym terenie, dlatego trzymaj się wyznaczonych obszarów. Cypel jest również jednym z lepszych miejsc nad fiordem do wypatrywania fok i ptaków przybrzeżnych.
Wycieczka z przewodnikiem z Reykjavíku po miejscach związanych z II wojną światową obejmuje Hvítanes, Muzeum Wojny i Pokoju oraz amerykańskie koszary z 1942 roku — najstarszy wciąż używany barak typu Quonset. Wycieczki odbywają się od maja do sierpnia.
Wodospad Glymur (koniec fiordu)
Glymur spada z wysokości 650 stóp (198 metrów) do porośniętego mchem kanionu, w miejscu, gdzie kończy się fiord. Był najwyższym wodospadem Islandii, dopóki cofający się lodowiec nie odsłonił wodospadu Morsárfoss, którego wysokość zmierzono w 2011 roku. Glymur pozostaje jednak najwyższym spośród najpiękniejszych islandzkich wodospadów, do których można dotrzeć pieszo.
Szlak tworzy pętlę o długości około 4,3 mili (6,9 kilometra), rozpoczynającą się na parkingu Botnsdalur. Ma średni poziom trudności i zajmuje około trzech godzin. Dzięki temu jest jedną z najbardziej satysfakcjonujących wędrówek na Islandii w pobliżu stolicy.
Trasa prowadzi przez krótki tunel, wspina się na krawędź wąwozu i dwukrotnie przekracza rzekę Botnsá. Pierwsze przejście odbywa się po pojedynczej kłodzie z liną asekuracyjną.
Kładka z kłody jest montowana sezonowo. Pojawia się w połowie lub pod koniec czerwca i jest usuwana na początku października, dlatego szlak jest letnią trasą, a nie całoroczną. Próba przejścia kanionu zimą jest naprawdę niebezpieczna: na stromym terenie występuje lód, nie ma przeprawy przez rzekę, a w wąwozie stale spadają kamienie.
Załóż odpowiednie buty i spakuj obuwie do wody na górną przeprawę, a przed wyruszeniem sprawdź prognozę pogody. Zabierz jedzenie i wodę, ponieważ przy początku szlaku nie ma żadnych punktów usługowych.
Klify w pobliżu szczytu nie mają barierek, dlatego nie jest to trasa dla małych dzieci. Po intensywnych opadach rzeka może być zbyt wysoka, by ukończyć pętlę — w takiej sytuacji wróć tą samą drogą.
Glymur nie jest jedynym szlakiem w tej okolicy. W pobliżu końca fiordu rozpoczynają się dwie dłuższe trasy: Sildarmannagötur prowadzi na północ w kierunku doliny Skorradalur, a Leggjabrjót, czyli „łamacz nóg”, wspina się na wschód w stronę Parku Narodowego Þingvellir. Obie są trudniejsze i dłuższe niż pętla Glymur, a żadna nie jest oznakowana przy parkingu.
Jeśli wolisz, by przewodnik zajął się prowadzeniem samochodu i przeprawą przez rzekę, warto rozważyć dwie wycieczki. Prywatna wędrówka do Glymuru z Reykjavíku lub lotniska Keflavík trwa siedem godzin i prowadzi drogą nr 47 wokół fiordu zamiast tunelem, dzięki czemu sama trasa jest częścią wycieczki. Krótsza, sześciogodzinna prywatna wędrówka z Reykjavíku będzie odpowiednia dla osób mających mniej czasu.
Muzeum Wojny i Pokoju w Hlaðir (północny brzeg)
Wracając na zachód północnym brzegiem, warto zatrzymać się w Muzeum Wojny i Pokoju w Hlaðir, które pomaga zrozumieć pozostałości mijane wcześniej. Otwarte w 2012 roku muzeum przedstawia lata okupacji od 1940 do 1945 roku za pomocą fotografii, pojazdów, mundurów i przedmiotów codziennego użytku.
Wystawa jest uporządkowana tematycznie, a nie chronologicznie. Znajdują się tu sale poświęcone wojskom brytyjskim i amerykańskim, islandzkiej straży przybrzeżnej, pielęgniarstwu oraz życiu cywilnemu. Muzeum jest niewielkie, stworzone z osobistym zaangażowaniem i robi większe wrażenie, niż można by oczekiwać po jego rozmiarze.
Do muzeum przylega kawiarnia, a serwowane w niej gofry cieszą się własną renomą. Bilety wstępu do Muzeum Wojny i Pokoju można zarezerwować z wyprzedzeniem.
W Hlaðir działa również centrum społecznościowe, kemping i odkryty basen z jacuzzi, dzięki czemu jest to praktyczna baza, jeśli chcesz spędzić nad fiordem więcej niż jeden dzień.
Farma Bjarteyjarsandur (północny brzeg)
Bjarteyjarsandur to działająca farma owiec położona dalej wzdłuż północnego brzegu. Od 1887 roku należy do tej samej rodziny i jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Rodzina hoduje islandzkie owce w sposób zrównoważony i sama oprowadza po gospodarstwie, dzięki czemu jest to jedna z bardziej autentycznych wizyt na islandzkich farmach. Goście są mile widziani przez cały rok.
W niewielkim sklepie można kupić swetry, czapki i rękawiczki wykonane z wełny pochodzącej z farmy. Latem serwowane są posiłki przygotowywane z produktów gospodarstwa i jagnięciny, a w zależności od pory roku możesz nawet pomóc w pracy.
Brzeg poniżej farmy jest miejscem lęgowym edredonów zwyczajnych, których puch zbiera się na Islandii od stuleci. Wczesnym latem poruszaj się ostrożnie, a być może zobaczysz matki wychowujące pisklęta.
Znajdujący się tutaj kemping jest otwarty przez cały rok i cieszy się popularnością wśród kierowców pokonujących pętlę. Na miejscu znajduje się ciepła wspólna kuchnia, a także psy gospodarskie, które wychodzą powitać gości.
Przejazd drogą nr 47 wokół fiordu Hvalfjörður
Droga nr 47 była częścią obwodnicy Islandii do czasu otwarcia tunelu w 1998 roku i nadal prowadzi wzdłuż całego brzegu Hvalfjörður przez około 37 mil (60 kilometrów). Pętla zajmuje mniej więcej godzinę dłużej niż przejazd tunelem, ale pozwala zobaczyć wszystko, co jest najważniejsze w tej okolicy.
Z Reykjavíku jedź drogą nr 1 na północ przez Mosfellsbær przez około 21 mil (34 kilometry). Zjazd na drogę nr 47 znajduje się niedługo przed wjazdem do tunelu, dlatego zwracaj uwagę na znaki.
Droga jest asfaltowa, spokojna i utrzymywana przez cały rok. Niemal wszystkie opisane tu atrakcje znajdują się przy niej, dlatego traktuj drogę nr 47 jako główną część wizyty, a nie objazd. Szerokie zatoki do zatrzymywania się sprawiają, że jest to jeden z łatwiejszych odcinków dla osób, które dopiero zaczynają jeździć po Islandii.
Na przejazd pętlą z przystankami przeznacz od trzech do czterech godzin, a cały dzień, jeśli planujesz wędrówkę do Glymuru. Koniec fiordu i parking Botnsdalur znajdują się około godziny jazdy od miasta. Z Reykjavíku wybierz najpierw południowy brzeg, a z Borgarnes rozpocznij trasę od strony północnej.
Do fiordu nie dociera transport publiczny. Potrzebujesz wynajętego samochodu, kampera albo miejsca na wycieczce z przewodnikiem. Przylatujesz na lotnisko Keflavík? Jedź drogą nr 41 w kierunku stolicy, a następnie kontynuuj na północ drogą nr 1 — cała podróż zajmuje około półtorej godziny.
Tunel Hvalfjörður

Zdjęcie z Wikimedia, Creative Commons, autor: Eysteinn Gudni Gudnason. Bez zmian.
Tunel Hvalfjörður, czyli Hvalfjarðargöng, ma długość 3,6 mili (5,77 kilometra), biegnie pod fiordem i jest częścią drogi nr 1. Został otwarty 11 lipca 1998 roku jako pierwszy podmorski tunel drogowy na Islandii, skracając trasę w kierunku zachodniej i północnej Islandii o 28 mil (45 kilometrów). Obecnie przejazd pod fiordem zajmuje siedem minut zamiast około godziny.
Około 2,3 mili (3,75 kilometra) tunelu znajduje się pod dnem morskim. Najniższy punkt leży 541 stóp (165 metrów) poniżej poziomu morza, a nad stropem znajduje się co najmniej 130 stóp (40 metrów) skały. Woda ma w tym miejscu zaledwie około 130 stóp (40 metrów) głębokości, dlatego większość zjazdu prowadzi przez lity bazalt.
Wewnątrz tunel jest pojedynczym otworem z dwoma pasami ruchu, który na północnym podjeździe rozszerza się do trzech pasów. Ograniczenie prędkości wynosi 70 kilometrów na godzinę, a od 2024 roku działają odcinkowe kamery mierzące średnią prędkość. Zatoki awaryjne służą wyłącznie do sytuacji awaryjnych. Latem przejeżdża tędy około 11 000 pojazdów dziennie, a zimą około 6700.
Przejazd tunelem jest bezpłatny. Tunel Hvalfjörður nie ma opłat od 28 września 2018 roku, kiedy przeszedł z rąk prywatnego operatora Spölur pod zarząd Islandzkiej Administracji Dróg. Islandia pobiera jednak opłaty za korzystanie z dróg w inny sposób, dlatego przed podróżą warto zapoznać się z informacjami o opłatach drogowych na Islandii.
Tunel jest praktycznym wyborem, jeśli zależy ci na szybkim pokonaniu trasy. Jeśli masz czas, droga nr 47 nad tunelem jest właśnie powodem, dla którego warto tu przyjechać.
Krajobrazy i dzika przyroda fiordu Hvalfjörður
Lodowce wyrzeźbiły Hvalfjörður w bazalcie, który powstał około trzech milionów lat temu. Podczas budowy tunelu robotnicy przecinali te warstwy i co kilkaset stóp natrafiali na uskoki oraz dajki wulkaniczne — wąskie pasma zastygłej magmy. Nad ziemią powstała zatoka o stromych ścianach, z szerokimi dolinami odchodzącymi od jej brzegów.
Góry otaczają trasę z obu stron. Góra Esja wznosi się po południowej stronie, a góra Þyrill stromo wyrasta z północnego brzegu. Dalej w głębi lądu, za Akranes, znajduje się pasmo Skarðsheiði. U końca fiordu góra Hvalfell góruje nad doliną Botnsdalur, przez którą prowadzi szlak do Glymuru.
Powyżej wodospadu leży jezioro Hvalvatn o powierzchni 1,6 mili kwadratowej (4,1 kilometra kwadratowego) i głębokości 590 stóp (180 metrów). Oznacza to, że jezioro jest głębsze niż fiord, do którego ostatecznie odpływa jego woda. Rzeka Botnsá niesie wodę z jeziora w dół doliny, a Glymur to miejsce, w którym spada ona z wysokości.
Dwie kolejne rzeki, obie noszące nazwę Fossa, przecinają drogę nr 47, tworząc kaskady. Zachodnią Fossę łatwo przeoczyć, ponieważ jej główny spadek znajduje się pod drogą, wśród lasu.
Kilkaset metrów dalej droga nr 47 przekracza rzekę Brynjudalsá w dolinie Brynjudalur. Wędkarze przyjeżdżają tu na łososie i trocie wędrowne, a wodospad Skorhagafoss, nazwany na cześć pobliskiej farmy Skorhagi, widać z drogi tuż przed mostem.
Wędkarze znają rzekę Laxá í Kjós, w której żyją łososie i która przecina południowy brzeg w rolniczym regionie Kjós. Tuż na południe od niej znajduje się jezioro Meðalfellsvatn, otoczone domkami letniskowymi — niewielkimi chatami, które wiele islandzkich rodzin ma na weekendowe wyjazdy poza miasto.
Na północny zachód od fiordu leży wyspa Geirshólmi, niewielka skała o niemal pionowych ścianach. W XIII wieku, podczas wojny domowej między islandzkimi rodami znanej jako epoka Sturlungów, grupa banitów zajęła wyspę i urządzała z niej napady na farmy wokół fiordu.
Pomimo swojej nazwy wieloryby są tu rzadkością. Przez większą część pokolenia w ogóle ich nie widywano, aż w 2025 roku powróciła niewielka grupa humbaków. Najczęściej można obserwować inną islandzką dziką przyrodę. Foki pospolite wychodzą odpoczywać na piaszczyste łachy w pobliżu końca fiordu, a najlepszą porą na ich obserwację jest odpływ. Dzięki temu jest to jedno z łatwiejszych miejsc do obserwowania fok na Islandii.

Zdjęcie z Wikimedia, Creative Commons, autor: Jakub Halun. Bez zmian.
Hvalfjarðareyri, długa piaszczysta mierzeja po południowej stronie, jest najlepszym miejscem do obserwacji islandzkich ptaków. Rybitwy popielate i edredony żerują na płyciznach przez całe lato, a ostrygojad, czarno-biały ptak brodzący z jaskrawopomarańczowym dziobem, jest tak głośny, że usłyszysz go, zanim go zobaczysz.
Najdalszy koniec fiordu jest bardziejzielony niż większość Islandii. Wokół rzeki Botnsá rosną brzozy i drzewa iglaste, a także łubin, mchy i dzikie kwiaty. To część działań na rzecz ponownego zalesiania, które trwają od dziesięcioleci.
Historia i kultura fiordu Hvalfjörður
Jak na tak spokojny fiord, Hvalfjörður ma niezwykle bogatą historię. Średniowieczni kupcy wykorzystywali go jako drogę w głąb lądu, alianckie konwoje chroniły się w jego głębi, a hymny, które Islandczycy wciąż śpiewają, powstały na jego południowym brzegu. Dwa z najbardziej kontrowersyjnych tematów w kraju — wielorybnictwo i przemysł ciężki — nadal są obecne na jego wybrzeżu.
Hvalfjörður podczas II wojny światowej

Zdjęcie z Wikimedia, domena publiczna, autor: National Museum of the U.S. Navy.
W latach 1940–1945 Hvalfjörður był jednym z najważniejszych strategicznie miejsc na północnym Atlantyku. Jego głębokość i osłonięte położenie czyniły z niego naturalne kotwicowisko, a alianckie konwoje zbierały się tu przed przeprawą, której wiele statków nie przetrwało.
Brytyjska baza w Hvítanes została oddana do użytku jako HMS Baldur i służyła jako siedziba oficera dowodzącego flotą na Islandii. Duże floty kotwiczyły w pobliżu Hvammsvík, gdzie armia amerykańska zbudowała magazyn amunicji i centrum rekreacyjne dla załóg marynarki wojennej.
Na północnym brzegu, w Miðsandur, Amerykanie prowadzili skład paliwa, zaopatrzenia i części zamiennych, a z niektórych dawnych baraków Quonset nadal korzysta lokalna firma.
Najmroczniejsze skojarzenie z fiordem wiąże się z konwojem PQ-17, który wypłynął stąd w czerwcu 1942 roku. Z 35 statków handlowych tylko 11 dotarło do radzieckiego portu w Archangielsku.
Gdy alianci zaczęli zdobywać przewagę nad niemiecką flotą podwodną, przypływało tu coraz mniej statków. Brytyjczycy utrzymali Hvítanes do końca wojny, a następnie opuścili bazy. Większość wyposażenia przekazano islandzkiemu rządowi jako odszkodowanie za szkody wyrządzone ziemi, a gospodarstwa wróciły do działalności rolniczej.
Stacja wielorybnicza w Miðsandur

Zdjęcie: Wikimedia, Creative Commons, autor: Vincent van Zeijst. Nie wprowadzono zmian.
Jedyna islandzka stacja wielorybnicza znajduje się w Miðsandur, na północnym brzegu fiordu. Zbudowano ją w 1948 roku na molo pozostawionym przez amerykańską marynarkę wojenną. Należy do firmy Hvalur hf., ostatniego islandzkiego przedsiębiorstwa zajmującego się połowem płetwali.
Połowy wielorybów odbywają się tu z przerwami. W 2023 roku firma Hvalur złowiła 24 płetwale, w porównaniu ze 148 w poprzednim roku. W 2024 roku nie rozpoczęto połowów, ponieważ pozwolenie na sezon wydano zbyt późno, by statek mógł wypłynąć. Nie odbyły się one również w 2025 roku, gdy firma uznała je za nieopłacalne.
Połowy wznowiono w czerwcu 2026 roku, gdy statek Hvalur 9 przywiózł do stacji dwa płetwale — pierwsze wieloryby złowione na islandzkich wodach od trzech lat. Firma Hvalur ma pięcioletnią licencję wydaną pod koniec 2024 roku, która pozwala na połów do 209 płetwali rocznie.
Na 2026 rok Islandzki Instytut Badań Morskich i Wód Słodkich zalecił maksymalnie 150 sztuk, czyli o 28 procent mniej niż w poprzednich zaleceniach. Instytut zapowiedział również, że liczba ta zostanie ponownie przeanalizowana w dalszej części roku.
Połowy wielorybów nadal budzą sprzeciw. Krajowy nadawca RÚV informuje, że Hanna Katrin Fridriksson, minister przemysłu, uznała komercyjne połowy wielorybów za niezgodne z interesem publicznym i zapowiedziała projekt ustawy zakazującej tej działalności. Jednocześnie wskazała, że obecna licencja stanowi tymczasową przeszkodę prawną. Ewentualny zakaz może wejść w życie dopiero po wygaśnięciu obecnej licencji w 2029 roku.
Podróżni mogą przejechać obok stacji drogą nr 47. Nie ma możliwości zwiedzania obiektu, a proces przetwarzania można zobaczyć z drogi tylko wtedy, gdy do stacji przywieziony zostanie złowiony wieloryb.
Hallgrímur Pétursson i Hallgrímskirkja w Saurbær

Zdjęcie: Wikimedia, Creative Commons, autor: Christian Bickel. Nie wprowadzono zmian.
Hallgrímur Pétursson, jeden z najbardziej cenionych islandzkich poetów, został skierowany do Saurbær na południowym brzegu fiordu w 1651 roku. Posługiwał w tamtejszej parafii do 1669 roku, kiedy trąd zmusił go do przejścia na emeryturę. To właśnie tutaj napisał Hymny pasyjne — cykl 50 poematów o cierpieniu Chrystusa, które do dziś pozostają jednym z fundamentów literatury islandzkiej. Zmarł w 1674 roku w Ferstikla, dalej w głębi fiordu.
Kościoły stoją w Saurbær od średniowiecza. Obecny kościół konsekrowano w lipcu 1957 roku i poświęcono Hallgrímurowi Péturssonowi. Jego witraże oraz spokojne położenie nad wodą sprawiają, że warto zatrzymać się tu na krótko.
Kościół jest również nazywany Hallgrímskirkja — tak samo jak słynna świątynia w Reykjavíku. Z tego powodu podróżni czasem zakładają, że kościół w stolicy wskazuje miejsce, w którym poeta pracował. Hallgrímskirkja w Reykjavíku miała zostać otwarta w 1974 roku, w 300. rocznicę jego śmierci, lecz budowę ukończono dopiero w 1986 roku.
Fiord był również domem Sveinbjörna Beinteinssona — poety, wykonawcy rímur i pierwszego arcykapłana Islandzkiego Stowarzyszenia Pogańskiego.
Mariuhöfn — średniowieczny port

Zdjęcie: Wikimedia, Creative Commons, autor: Steinninn. Nie wprowadzono zmian.
Na długo przed powstaniem tunelu Hvalfjörður był ważnym szlakiem morskim. Średniowieczne rękopisy opisują statki wpływające do fiordu i wypływające z niego, a Mariuhöfn, położony na cyplu południowego brzegu, należał do ważniejszych portów i punktów handlowych w kraju.
Obecnie miejsce to zwykle utożsamia się z Búðasandur, nad zatoką Laxárvogur, choć archeolodzy zachowują ostrożność zarówno w kwestii tego przypuszczenia, jak i tego, jak wiele pozostałości portu można jeszcze odnaleźć. Dziś niewiele tu widać.
Mariuhöfn ma również ponurą kartę w historii. Czarna śmierć dotarła do Islandii w 1402 roku, a według tradycyjnych przekazów przywiózł ją statek, który zacumował w tym miejscu. Zarazę miała przenieść przesyłka tkanin należąca do Einara Herjólfssona. To przypomnienie, że ten cichy fiord był niegdyś głównym szlakiem komunikacyjnym.
Obszar przemysłowy Grundartangi

Zdjęcie: Wikimedia, Creative Commons, autor: Steinninn. Nie wprowadzono zmian.
Grundartangi, położone na północnym brzegu w pobliżu ujścia fiordu, jest jednym z głównych obszarów przemysłowych Islandii. Znajduje się około 45 kilometrów od aglomeracji stołecznej i 15 kilometrów od Akranes. Głębokowodny port przyjmuje największe statki towarowe i tankowce.
Na tym obszarze dominują dwa zakłady przemysłu ciężkiego. Zakład produkujący żelazokrzem działa od 1979 roku, a huta aluminium została otwarta w 1998 roku. Od 2004 roku działa jako Nordural, należący do Century Aluminum. Huta zatrudnia około 600 osób i może produkować 320 000 ton aluminium pierwotnego rocznie.
Budowa obu zakładów budziła sprzeciw i nadal jest przedmiotem kontrowersji. Obok połowów wielorybów i rozwoju energetyki wodnej huty oraz zakłady krzemu znajdują się w centrum najostrzejszych sporów dotyczących środowiska w Islandii.
Obecnie obszar ten zmienia swój profil. Firmy działające w Grundartangi podpisały wspólną politykę zrównoważonego rozwoju i pracują nad stworzeniem parku przemysłowego gospodarki o obiegu zamkniętym, w którym produkty uboczne będą ponownie wykorzystywane, a energia będzie pochodzić ze źródeł odnawialnych.
W styczniu 2026 roku firma Carbon Iceland zabezpieczyła tam ponad 60 akrów ziemi pod budowę zakładu, który ma wychwytywać dwutlenek węgla z istniejących obiektów przemysłowych i przetwarzać go na odnawialny e-metanol dla transportu morskiego i lotnictwa.
Kiedy odwiedzić fiord Hvalfjörður
Hvalfjörður można odwiedzać przez cały rok, a drogi są utrzymywane również zimą. Jednak obie połowy roku oferują zupełnie inne wrażenia.
Lato, od czerwca do sierpnia, to jedyny rozsądny czas na wędrówkę do Glymuru, ponieważ kładka umożliwiająca przeprawę przez rzekę jest wtedy zamontowana, a szlak suchy. Średnie temperatury maksymalne wynoszą od 11 do 14°C, gospodarstwa i muzeum są w pełni otwarte, a długi dzień pozwala przejechać całą trasę nawet po kolacji.
Zima, od października do marca, oznacza rezygnację z wędrówki na rzecz ciemnego nieba i pustych dróg. Średnie temperatury maksymalne wynoszą od 1 do 4°C. Przed wyruszeniem sprawdź warunki na drogach i całkowicie zrezygnuj z przejścia przez kanion.
Wiosna i jesień są najspokojniejsze. Maj i wrzesień zapewniają otwarte atrakcje, mniejsze tłumy oraz spore szanse zarówno na udane wędrówki, jak i wczesne lub późne zorze polarne.
Zorza polarna nad fiordem
Hvalfjörður to jedno z najlepszych miejsc do fotografowania zorzy polarnej w zachodniej Islandii, a także jedno z najbliższych Reykjavíku miejsc z ciemnym niebem. Dojazd zajmuje około 40 minut, a miejsce jest wolne od miejskiej łuny. Pasmo Skarðsheiði i okoliczne góry ograniczają światło i tworzą piękną oprawę dla zorzy nad wodą.
Jeśli prowadzisz samochód samodzielnie, przy drodze nr 47 znajduje się wiele szerokich i bezpiecznych zatok, w których można zaparkować i czekać bez blokowania jezdni. Najpierw sprawdź prognozę zorzy polarnej, ponieważ bezchmurne niebo jest ważniejsze niż konkretna lokalizacja.
Sezon na zorzę polarną w Islandii trwa mniej więcej od września do kwietnia. Wycieczki z przewodnikiem na zorzę polarną pozwalają powierzyć komuś innemu prowadzenie samochodu i śledzenie prognozy — to szczególnie ważne w noce, gdy bezchmurne niebo występuje tylko w jednym kierunku.
Gdzie nocować i jeść w pobliżu fiordu Hvalfjörður
Sam fiord nie ma żadnego miasta, a nieliczne miejsca oferujące noclegi zapewniają również wyżywienie. Większość odwiedzających traktuje Hvalfjörður jako jednodniową wycieczkę z Reykjavíku lub przystanek w drodze do Borgarnes, choć nocleg jest możliwy na obu brzegach.
Hvammsvík Nature Resort znajduje się na południowym brzegu. Goście mogą korzystać z basenów także po wyjeździe osób odwiedzających obiekt tylko w ciągu dnia, a bistro Stormur serwuje lekkie dania przygotowywane z lokalnych składników. Hotel Laxárbakki, rodzinny kompleks apartamentów z aneksami kuchennymi przy drodze nr 1, niedaleko północnego brzegu, oferuje saunę, wannę z hydromasażem, z której można obserwować zorzę polarną, oraz restaurację serwującą domowe dania i potrawy z grilla.
Hotel Glymur stoi na wzgórzu nad fiordem w Hvalfjarðarsveit. Oferuje 22 pokoje, dwie zewnętrzne wanny z hydromasażem oraz restaurację z widokiem na wodę. Mimo nazwy znajduje się około 18 kilometrów od szlaku prowadzącego do Glymuru.
Bjarteyjarsandur Farm prowadzi całoroczne pole kempingowe ze wspólną kuchnią, a latem gospodarstwo serwuje własną jagnięcinę i produkty rolne. W Hlaðir również znajduje się kemping, położony obok Muzeum Wojny i Pokoju. Na miejscu dostępne są także odkryty basen, wanny z hydromasażem i kawiarnia muzealna.
Poza samym fiordem większość miejsc noclegowych znajduje się w miastach. Najbliższe hotele w zachodniej Islandii znajdziesz w Akranes przy ujściu fiordu oraz w Borgarnes na północy. Mosfellsbær leży około pół godziny jazdy na południe.
Dlaczego warto zboczyć do Hvalfjörður
Niewiele miejsc w Islandii oferuje tak wiele atrakcji na tak małym obszarze, a jeszcze mniej znajduje się zaledwie godzinę drogi od stolicy. Jeden z najwyższych wodospadów kraju, geotermalne baseny przy linii brzegowej, wojenne betonowe konstrukcje wśród traw i średniowieczny port — wszystko to znajduje się nad jednym spokojnym fiordem.
Tunel jest dla tych, którym się spieszy. Pozostaw go im, wybierz drogę nr 47 i poświęć fiordowi dwie lub trzy godziny, na które zasługuje. Po drodze zrozumiesz, dlaczego Hvalfjörður należy do najbardziej satysfakcjonujących fiordów Islandii.
Stąd droga prowadzi dalej do Borgarnes i na półwysep Snæfellsnes. Hvalfjörður może więc być zarówno półdniową wycieczką ze stolicy, jak i pierwszym przystankiem podczas dłuższej podróży po zachodniej Islandii. Tą samą trasą przebiegają wycieczki po zachodniej Islandii.
Jak wymawia się Hvalfjordur?
Jak głęboki jest Hvalfjordur?
Jakie są współrzędne Hvalfjordur?
Co można zobaczyć w Hvalfjordur?
Jak długa jest trasa tunelem Hvalfjordur?
Czy przejazd tunelem Hvalfjordur jest płatny?
Ile trwa przejazd wokół Hvalfjordur?
Czy w Hvalfjordur można zobaczyć wieloryby?
Czy można odwiedzić Hvalfjordur zimą?
Czy warto odwiedzić Hvalfjordur?
Popularne wycieczki — Fiord Hvalfjörður

9.4129 recenzjiZniżka dla grup14-dniowa wycieczka samochodowa trasą dookoła Islandii i po Fiordach Zachodnich w spokojnym tempie
RozpoczęcieLotnisko w KeflavikuZakończenieLotnisko w KeflavikuOd 10 632PLN
1014 recenzjiWycieczka kajakowa na Fiordach Zachodnich z Isafjordur
RozpoczęcieIsafjordurDługość2.5 godzinyOd 577PLN
8.612 recenzjiZniżka dla grup8-dniowa letnia wycieczka samochodowa po Fiordach Zachodnich i półwyspie Snaefellsnes
RozpoczęcieLotnisko w KeflavikuZakończenieLotnisko w KeflavikuOd 7362PLN



